Tillandsia – egzotyczna o trudnym charakterze

Tillandsie są często nazywane egzotycznymi wśród egzotyków. Wspaniałe i chwytliwe, te piękności we wnętrzu zawsze wydają się szczególnie oryginalne i odważne. Mimo trudnej pielęgnacji krzewinki pozostają jedną z najpopularniejszych roślin z rodziny bromeliad. Oprócz spektakularnego kwitnienia i pięknych liści, mogą pochwalić się sporą różnorodnością. Rodzaj Tillandsia łączy zarówno bardziej znane rośliny, jak i epifity, które są od nich zupełnie inne. I nawet jeśli potrzeba dużo wysiłku, aby odnieść sukces w uprawie tillandsias, te piękności są tego warte.

Tillandsia fioletowo-kwiatowa (Tillandsia ionantha). Farmer Burea-Uinsurance.com Anne Elliott
Spis treści:

Dwa niepodobne egzotyki pod tą samą nazwą

W rodzaju Tillandsia łączy się dwie grupy roślin, które nie są podobne zarówno pod względem wyglądu, jak i charakteru:

  1. rośliny doniczkowe, czyli zielone, które rosną na zwykłej glebie, wytwarzają piękną rozetę liści, która stanowi doskonałe tło dla efektownych „kolczastych” kwiatostanów;
  2. epifityczna tillandsia, rzadka, super kapryśna, której najbardziej atrakcyjną cechą nie jest kwitnienie, ale luksusowe liście.

Co więcej, jeśli krzewy doniczkowe są bardzo popularne, to epifityczne można znaleźć tylko w prywatnych kolekcjach doświadczonych hodowców kwiatów, dlatego są praktycznie nieznane większości fanów egzotycznych roślin w pomieszczeniach. Różnią się one nie tylko zewnętrznie, ale także pod względem użytkowania i wymaganych warunków do uprawy rośliny. Kwiaciarnie często rozróżniają je według najprostszej cechy – koloru liści.

Tlumandsia epifityczna srebrzysta znana jest wśród hobbystów jako „szara”, a efektowna doniczkowa – jako „zielona”. Ale łatwo się pomylić z takimi pseudonimami, ponieważ zielne odmiany mają również hybrydy odmianowe o szarym kolorze zieleni. W związku z tym zawsze lepiej jest dokładnie określić formę wzrostu – epifityczną lub doniczkową.

Ale z drugiej strony wszystkie Tillandsie bez wyjątku są słusznie zaliczane do egzotyków, a egzotyki są bardzo chwytliwe. W naturze rośliny te łączą w jeden rodzaj setki różnych gatunków występujących na terytoriach Ameryki Południowej i Północnej. Tillandsia to jeden z najbardziej reprezentatywnych rodzajów wiecznie zielonych roślin zielnych i epifitycznych należących do rodziny Bromeliaceae. Skupia ponad 400 gatunków roślin, znacznie różniących się wyglądem.

Tlumie doniczkowe, zielone lub zielne przypominają bardziej znane nam bromeliady. Te wiecznie zielone rośliny tworzą niezbyt silny system korzeniowy i wytwarzają gęstą, masywną rozetę wąskich, liniowych lub klinowatych, długich liści ze spiczastymi końcówkami. Każdego roku po kwitnieniu duży wylot matek jest zastępowany wzrostem – wylotami córek – i stopniowo zanika. W ten sposób roślina się odmładza.

Rozeta liści jest tak efektowna i gęsta, że ​​wyróżnia się na tle nawet podobnych do zieleni konkurentów w pomieszczeniach. Od samego środka rozety roślina wytwarza szypułkę z dużym kwiatostanem, przypominającym kształtem egzotyczny kłos. Jasny, różnorodny, z graficznymi i „ostrymi” liniami, kwiatostan kolca zdaje się kontynuować linie liści. Piękno kwiatostanu nadają przylistki, skrywające niemal niepozorne, skromne kwiaty.

Paleta kolorów obejmuje najjaśniejsze „akrylowe” odcienie – różowy, fioletowy, biały, żółty, niebieski, niebieski, czerwony, pomarańczowy i chłodny liliowy. Przylistki są zawsze w czystych, świetlistych odcieniach, które sprawiają, że Tillandsia wygląda olśniewająco.

Tluminacja atmosferycznaTluminacja atmosferyczna. Farmer Burea-Uinsurance.com jeeaanne

Najlepsze rodzaje zielonych krzewów:

  1. Tyllandsia niebieski (Tillandsia cyanea) – najpopularniejszy z gatunków zielnych, tworzący dziwaczną rozetę trawiastych liści, których kolor waha się od czerwonawej podstawy po brązowe paski. Wysokość jest ograniczona do 20-30 cm, latem ze środka rozety wyrasta spłaszczone ucho z gęstymi, ozdobnymi przylistkami, które wydają się sztuczne. Kwiaty kwitną stopniowo, fala jakby toczyła się wzdłuż kłosa od góry do dołu. Przylistki są koloru liliowego lub różowego, a krótkotrwałe kwiaty z rombowymi, wygiętymi płatkami są niebieskie lub niebieskie.
  2. Tillandsia Lindena (Tillandsia lindenii) – podobna do niebieskiej Tillandsia, ale bardziej wdzięczna. Kolec jest bardziej zaokrąglony, nie tak spłaszczony, a przylistki pomalowane są tylko na jasnoróżowy lub czerwony kolor. Kwiaty rośliny są również niebieskie, liście trawiaste, ale cieńsze, zebrane w stosunkowo luźne rozety.
  3. Tillandsia Duera (Tillandsia dyeriana) – gatunek, którego kwiatostan przypomina żółty jesienny liść akacji. Elegancka i bardzo piękna roślina rozwija się w formie rozety gęsto rozstawionych, płaskich i długich w kształcie języka liści, jakby owiniętych wokół podstawy szypułki. Cienka szypułka ma symetryczny kwiatostan z luźnymi, dwurzędowymi, owalnymi przylistkami w kształcie liścia w odcieniach pomarańczowych lub czerwonych.

Tillandsia niebieski (Tillandsia cyanea)Tillandsia niebieski (Tillandsia cyanea). Farmer Burea-Uinsurance.com Jose Maria Escolano
Tillandsia lindeniiТилландсия Линдена (Tillandsia lindenii) Farmer Burea-Uinsurance.com Flower Photobook
Тилландсия Дуера (Tillandsia dieriana)Tillandsia barwnika. Farmer Burea-Uinsurance.com Stefano

Tlumandsia epifityczna, zwana także tlandsią atmosferyczną lub powietrzną, słynie z ulistnienia. Jest to nie tylko najpiękniejsza część roślin, ale także pełni wszystkie funkcje zwykle związane z korzeniami: poprzez liście Tlumandsia-epifitów żywią się i wchłaniają wilgoć. Korzenie służą jedynie do zakotwiczenia się na korze, kamieniu lub drzewie, są praktycznie niewidoczne.

Wśród krzewinek epifitycznych występują zarówno rośliny z rozwiniętą łodygą, jak i gatunki bezłodygowe. Zewnętrznie liście atmosferycznych tillandsias wydają się bardzo egzotyczne: nitkowate, bardzo cienkie, prawie przezroczyste liście są gęsto pokryte łuskami i razem z tymi samymi cienkimi pędami tworzą wyjątkowo piękną zieloną koronkę o srebrzystoszarym odcieniu.

Najlepsze rodzaje tillandsia atmosferycznego to:

  1. Thillandsia sniznevidnaya (Tillandsia usneoides) – Najczęstsza tilandzja epifityczna, popularnie znana jako „hiszpański mech” lub „broda starca”. Ma cienkie łodygi dochodzące do kilku metrów długości oraz nitkowate liście do 5 cm długości i 0,1 cm szerokości, które ułożone są w dwóch rzędach. Dzięki odblaskowym łuskom, które gęsto pokrywają liście i pędy, zielenie wydają się szare lub srebrzyste. Ta tillandsia w ogóle nie ma korzeni. I rośnie, zwisając z kory, gałęzi, kamieni jak koronkowa kaskada. Niesamowitą cechą Usneiform Tillandsia jest to, że nie trzeba go mocować na podporze, wystarczy ją zawiesić, aby rosła w dół. Ta rzadka koronkowa piękność również kwitnie, wypuszczając latem żółtawo-limonkowe kwiaty.
  2. Tillandsia wystaje (Tillandsia stricta) pyszni się jasną zielenią o bogatym kolorze i przypomina źdźbła trawy. Ten epifit tworzy gęstą rozetę wąsko trójkątnych liści pokrytych szarymi łuskami, o długości do 20 cm i szerokości nie większej niż 1 cm Krótkie, zakrzywione szypułki zwieńczone są gęstym kłosem kwiatostanów ze spiralnie owalnymi akwarelowo-różowymi wypustkami i niebieskawymi lub fioletowe płatki zwyczajnie wyglądających kwiatów.
  3. Tillandsia trójkolorowa (Tillandsia tricolor) to zwarty epifit o podobnych, ale bardziej liniowych, zielonoszarych liściach, tworzących bardzo otwartą rozetę. Proste i długie szypułki, albo w postaci prostego kolca, albo z kilku uszu, wyróżniają się długimi przylistkami, czerwonymi u dołu kwiatostanów, żółtymi pośrodku i jasnozielonymi u góry, ukrywającymi fioletowe kwiaty.
  4. Inne niż nitkowate lub przypominające włosy niesamowite Tlandsia srebrzysty (Tillandsia argentea) nie można nazwać. To epifit o wąskich, rozszerzających się do nasady, długich blaszkach liściowych, zwiniętych w spiralę lub dziwacznie zakrzywionych, rodzaj wiązki wyrastającej z podstawy pędów. Trudno w tym cudzie rozwikłać żywą roślinę, a nie suszone zboże.
  5. Podobny efekt wywiera Tylandsia sitnik (Tillandsia juncea) to epifit o trzcinowatych, cienkich liściach przypominających zboża i zebranych w osobliwe wiechy, które razem tworzą zwiewną, ale bardzo krzaczastą rozetę.
  6. Tillandsia fioletowo-kwiatowa (Tillandsia ionantha) to epifit przypominający egzotyczne koralowce. Tworzy miniaturowe rozety o zakrzywionych, cienkich, przypominających pazury liściach o zielono-srebrnej barwie, nad którymi pojawiają się niebieskawo-fioletowe kwiatostany w kształcie kolców. Podczas kwitnienia górne liście w rozetach stają się czerwone i same wydają się być częścią fantazyjnego kwiatu.
  7. Tillandsia „Głowa Meduzy” (Tillandsia caput-medusae) to epifit, który najbardziej przypomina ośmiornice, meduzy lub kalmary. Liście są ciasno zamknięte i tworzą rodzaj cebulki podstawy, wyginającej się na bok tylko u góry, tworząc dziwaczne kontury z soczystymi jasnoszarymi liśćmi wystającymi w różnych kierunkach. Wilgoć gromadzi się w „cebulce”, pięknie spływając z blaszek liściowych. Ten epifit jest zdolny do kwitnienia, wytwarza niezwykłą wiechę składającą się z trzech do pięciu „kłosków” z czerwonymi ziarnistymi wypustkami i fioletowo-niebieskimi wąskimi rurkami, pięknie z nimi kontrastującymi.

Tillandsia usneoides (Tillandsia usneoides)Tillandsia usneoides. Farmer Burea-Uinsurance.com Maja Dumat
Wystająca Tillandsia (Tillandsia stricta)Wystająca Tillandsia (Tillandsia stricta). Farmer Burea-Uinsurance.com Claudinodebarba
Tillandsia tricolor (Tillandsia tricolor)Tillandsia tricolor (Tillandsia tricolor). Farmer Burea-Uinsurance.com elastyczny1957

Opieka Tillandsia w domu

Tlandsias doniczkowe to wspaniałe akcenty, które są używane w nowoczesnych wnętrzach jako jasne akcenty i akcenty kolorystyczne. Łatwiej jest je hodować w szklarniach, terrariach, szklarniach wewnętrznych i florariach, ale przy skrupulatnej pielęgnacji dobrze rosną w zwykłych pomieszczeniach. Są to rośliny niezwykle światłolubne, wymagające stałej pielęgnacji, ale niezbyt trudne do odtworzenia warunków.

Gatunki epifityczne we wszystkim zależą od wilgotności powietrza i jakości dokarmiania dolistnego. Ponieważ żywią się precyzyjnie przez liście, pielęgnacja roślin jest bardzo niezwykła i różni się od standardowych procedur – od zacisznego oświetlenia po wysoką wilgotność. Mimo tej specyfiki można je uprawiać nie tylko w gablotach kwiatowych, ale także wprowadzać do wnętrz, w szczególności przy projektowaniu łazienek, w których warunki o podwyższonym znaczeniu są już spełnione.

Piękne akwaria, floraria, szklane wazony, gabloty z kwiatami pomagają wykorzystać tę roślinę w dowolnym miejscu. Kora, kawałki drewna czy kamienie, na których takie krzewy są przymocowane, świetnie prezentują się same w sobie, a wraz z niezwykłą rośliną stanowią zaskakująco chwytliwą ozdobę, kapryśną dumę kolekcji.

Oświetlenie dla tillandsias

Poszczególne grupy krzewinek różnią się znacznie nie tylko wyglądem, ale także preferencjami oświetleniowymi. Jeśli tillandsia doniczkowa to bardzo światłolubne rośliny, nie tolerujące nawet lekkiego półcienia, to epifityczne, przeciwnie, są odporne na cień.

Gatunki doniczkowe mają zapewnione najjaśniejsze oświetlenie, ale o każdej porze roku są chronione przed bezpośrednim działaniem promieni słonecznych. Ten sam poziom oświetlenia musi być utrzymywany przez cały rok, kompensując ograniczenie sezonowe poprzez zmianę aranżacji lub sztuczne oświetlenie uzupełniające. Tlumie doniczkowe uwielbiają światło naturalne niż sztuczne i dobrze radzą sobie na parapetach południowych, wschodnich i zachodnich.

Tlumandsia epifityczna jest nie tylko odporna na cień, ale także kochająca cień. Odpowiedni dla nich jest dowolny półcień i cień, można je bezpiecznie umieścić nawet w głębi wnętrza, z dala od okien. Lepiej reagują na sztuczne oświetlenie niż gatunki doniczkowe i mogą rosnąć w pełnym sztucznym oświetleniu.

Tillandsia srebrny (Tillandsia argentea)Tillandsia srebrzysta (Tillandsia argentea). Farmer Burea-Uinsurance.com brainydays
Tillandsia calyx (Tillandsia juncea)juncea Tillandsia. Farmer Burea-Uinsurance.com Ciaomo
Tillandsia violet (Tillandsia ionantha)Tillandsia fioletowo-kwiatowa (Tillandsia ionantha). Farmer Burea-Uinsurance.com James Ho

Komfortowa temperatura

Wszystkie rośliny uprawiane są w stabilnym środowisku, nie reagują zbyt dobrze na nagłe zmiany temperatury powietrza i podłoża. Rośliny te są słusznie zaliczane do termofilnych egzotyków: najaktywniejszy wzrost tillandsia przejawia się w stabilnej temperaturze pokojowej powyżej 18 stopni. Doniczkowe piękności preferują temperaturę co najmniej 18 stopni, obniżenie temperatury do 16 stopni może bardzo zaszkodzić roślinom. Ale epifity są bardziej odporne, znoszą krótkotrwały spadek wskaźników do 12 stopni.

Pomimo statusu rośliny szklarniowej, tillandsia są wielkimi miłośnikami wentylacji i świeżego powietrza. Stałe, lepsze codzienne wietrzenie to jeden z najważniejszych „tajemnic” w ich uprawie. Te egzotyki powinny nie tylko regularnie uzyskiwać dostęp do świeżego powietrza, ale także cieszyć się jego swobodnie krążącymi strumieniami (nie należy umieszczać roślin w „rogach”, przy ścianach czy szybach, w bliskim sąsiedztwie innych roślin). Ale to, że Tillandsie nie boją się przeciągów, nie oznacza, że ​​zniosą każdy wiatr.

Nie znoszą zimna, a tym bardziej lodowych przeciągów, a także innych upraw w pomieszczeniach. Wskazane jest, aby podczas wentylacji nie zakłócać stabilnej temperatury powietrza w pomieszczeniu. Tlumandzy doniczkowe i epifityczne można bezpiecznie przenieść na świeże powietrze latem (jedynym warunkiem jest utrzymanie niezmienionego poziomu oświetlenia). Pomimo zamiłowania do wilgoci konieczne jest umieszczenie ich pod gołym niebem z pełną ochroną przed opadami atmosferycznymi: zimne deszcze mogą być szkodliwe dla roślin.

Tillandsia „głowa meduzy” (Tillandsia caput-medusae)Tillandsia „Głowa Meduzy” (Tillandsia caput-medusae). Farmer Burea-Uinsurance.com Kevin Jones

Podlewanie i wilgotność powietrza

Podlewanie klasyczne jest przeprowadzane wyłącznie w przypadku upraw doniczkowych. W epifitach zastępuje się je opryskiwaniem, a znaczenie tej procedury trudno przecenić. Jednak uprawy zielne wymagają standardowego podejścia do zabiegów: gleba dla tych roślin powinna zawsze pozostać lekko wilgotna, ale należy unikać silnej wilgoci i całkowitego wyschnięcia śpiączki ziemnej w aktywnym sezonie od wiosny do lata. Podlewanie powinno być umiarkowane i ostrożne, stale monitorowane przez stopień wysychania podłoża.

Zimą rzadko przeprowadza się podlewanie, co pozwala na całkowite wyschnięcie podłoża przed każdym kolejnym zabiegiem. Bardzo łatwo jest kontrolować, czy reżim nawadniania jest wygodny dla rośliny: jeśli występują oznaki braku wilgoci, tillandsia stopniowo zwija liście, co wskazuje na potrzebę obfitego podlewania.

Samo podlewanie nie jest dość powszechne: polewanie wodą podłoża, jak w przypadku zwykłych roślin, nie jest tego warte. Tillandsia jest podlewana wewnątrz rozety i lekko zwilżona wszystkimi liśćmi. Jeśli roślina nie ma wystarczającej ilości wilgoci, a liście się zwijają, to zamiast zwykłej procedury lepiej jest karmić glinianą śpiączkę, zanurzając doniczki z rośliną w wodzie na noc, a następnie pozwalając wilgoci swobodnie spływać.

Wilgotność powietrza jest istotnym wskaźnikiem dla tych roślin. Ale jeśli doniczkowe krzewy mogą znieść spadek wskaźników do 60%, to w przypadku epifitycznych krzewów minimalna dopuszczalna wilgotność wynosi 80%. Nie na próżno zasługują na miano roślin atmosferycznych: w suchych warunkach po prostu umierają. Lepiej utrzymać wysoką wilgotność powietrza łącząc działanie nawilżaczy (lub ich rzemieślniczych odpowiedników) z częstym opryskiwaniem.

W przypadku roślin epifitycznych zielenie są intensywnie nawilżane, aby całkowicie zastąpić podlewanie przez opryskiwanie (zabiegi przeprowadzane są codziennie, najlepiej rano). Jeśli temperatura spadnie poniżej 15-16 stopni, nie można przeprowadzić opryskiwania, a także w okresie kwitnienia. W przypadku uprawy usneiform, oprócz opryskiwania, stosuje się również zanurzenie całej rośliny w wodzie w celu nasycenia jej wilgocią (nie częściej niż raz na 1 tygodnie).

Woda do każdego rodzaju uprawy ziemi jest dobierana bardzo starannie: musi być miękka i zawsze ciepła (co najmniej o 5 stopni cieplejsza niż temperatura powietrza dla roślin doniczkowych i taka sama jak temperatura powietrza dla roślin epifitycznych).

Srebro Tillandsia we wnętrzuSrebro Tillandsia we wnętrzu. Farmer Burea-Uinsurance.com Tillandsias

Top dressing dla tillandsia

Jest to wyjątkowa roślina, która nie lubi konwencjonalnego zaprawiania korzeni: nawóz pod wszystkie rośliny uprawne najlepiej aplikować dolistnie, posypując liście. Doniczkowe Tłuszcze można karmić w zwykły sposób, ale takie podejście jest obarczone zbyt dużym ryzykiem infekcji z powodu podlewania w ujściach. A fakt, że to liście roślin lepiej wchłaniają nawozy, wskazuje na potrzebę stosowania oprysku dolistnego.

W przypadku tilandzji stosuje się specjalne nawozy do storczyków lub złożone nawozy do roślin kwitnących. Należy dostosować dawkowanie: ilość nawozu wskazaną przez producenta dla krzewów doniczkowych zmniejsza się o połowę, a dla epifitycznych czterokrotnie. Do stymulacji kwitnienia roślin doniczkowych można również użyć stymulatora wzrostu, spryskując nim roślinę przez 1 do 2 miesięcy.

Tlumandzy zarówno epifityczne jak i doniczkowe dokarmiane są co dwa tygodnie tylko wiosną i latem (dla epifitów pogłówny zimą może być destrukcyjny, dla doniczkowych spowoduje brak kwitnienia w przyszłym roku).

Tillandsia w florariumTillandsia w florarium. Farmer Burea-Uinsurance.com Tillandsias

Przeszczep Tillandsia, pojemniki i substrat

W przypadku tillandsias odpowiednie są tylko pojemniki szersze niż wysokość. Rośliny rozwijają się specyficznie, rozety wzrostowe i potomne zastępują rozety matczyne, a wzrost następuje głównie na szerokość. System korzeniowy tillandsia jest potężny, ale nie masywny, a w głębokich pojemnikach roślina może cierpieć z powodu nasiąkania wodą i zakłócania komfortowych warunków.

Podłoże dla tych roślin wybiera się spośród luźnych, odsączonych mieszanek glebowych o gruboziarnistej teksturze. W przypadku glebogryzarek idealnie nadają się specjalne mieszanki glebowe dla bromeliad lub storczyków, ale można też samodzielnie skomponować glebę na bazie równych części gleby liściastej, próchnicy i torfu z dodatkami torfowca, korzeni paproci i kory sosnowej.

Transplantacja gatunków epifitycznych w ogóle nie jest przeprowadzana (sprzedawane są one przymocowane do kamienia, kory lub drzewa i uprawiane na tej samej podstawie bez zmiany), a dla gatunków doniczkowych odbywa się dopiero po całkowitym wypełnieniu objętości krzewów przestrzeń (roślina rośnie wszerz do ścian doniczki, a korzenie zaczną wychodzić z otworów odprowadzających wodę). Tlumandsia doniczkowa może pozostawać w jednym pojemniku przez 2-3 lata, w tym czasie co roku konieczna jest jedynie wymiana wierzchniej warstwy gleby wczesną wiosną.

Jeśli potrzebny jest przeszczep, roślinę wyjmuje się bardzo ostrożnie, ostrożnie zastępując glebę, starając się nie zranić nawet najmniejszych korzeni. Kłącze nie trzyma dobrze krzewu w luźnym podłożu, dlatego konieczne jest zagęszczenie, nałożenie gleby, zwracając uwagę na nadanie stabilności rozecie liści.

Tillandsia niebieski (Tillandsia cyanea)Tillandsia niebieski (Tillandsia cyanea). Farmer Burea-Uinsurance.com Anita Sheffield

Choroby i szkodniki tillandsia

Prawie żadne typowe szkodniki domowe nie są przerażające dla trzmieli. Ale bardzo często cierpią na łuskę bromelium, a poważne zmiany chorobowe są możliwe na każdym typie tillandsia. Z tym specyficznym szkodnikiem można walczyć tylko poprzez mycie roślin wodą z mydłem i usuwanie skórek z liści, co nie zawsze jest możliwe w przypadku delikatnych gatunków epifitycznych.

Choroby zagrażają tillandsii przy każdym naruszeniu warunków przetrzymywania. Zgnilizna i różne infekcje wirusowe są szczególnie niebezpieczne i nie wystarczy zwalczać je fungicydami: uszkodzone części roślin będą musiały zostać wycięte.

Typowe problemy z uprawą:

  • zwijanie liści po odwodnieniu;
  • rozpad podstawy wylotu podczas nawożenia wodą do nawadniania.

Wystająca Tillandsia (Tillandsia stricta)Wystająca Tillandsia (Tillandsia stricta). Farmer Burea-Uinsurance.com Pociąg duszy

Reprodukcja tillandsia

Rośliny epifityczne rozmnażają się tylko wegetatywnie. Pędy z liśćmi można odciąć od dorosłych krzewów macierzystych i przywiązać do zwykłej podstawy – kory, gałęzi lub kamieni. Przy wilgotności powietrza 80% lub więcej pędy szybko osiągną przyczółek na nowej podstawie i zaczną rosnąć. Możesz odciąć gałęzie o dowolnej wielkości.

Rośliny doniczkowe można rozmnażać zarówno przez nasiona, jak i wegetatywnie.

Ze względu na to, że Tillandsia tworzy kilka młodych roślin rocznie, aby zastąpić wyblakłą rozetę, możliwe jest ciągłe uzyskiwanie nowych rozet zdolnych do kwitnienia, po prostu oddzielając je podczas przesadzania. To prawda, że ​​u.bu.bnie ma potrzeby spieszyć się do podziału: można oddzielić tylko te „dzieci”, których rozmiar wynosi co najmniej połowę gniazda matki. Zbyt słabe gniazda same się nie zakorzenią. Optymalny czas na rozmnażanie wegetatywne to wiosna lub lato.

Nasiona rośliny dobrze kiełkują, w normalnych warunkach w pożywce i pod szkłem, szybko kiełkują w jasnym świetle. Ale kiełkowanie sadzonek wymaga cierpliwości: młode krzewy rosną niezwykle wolno, a zdolność kwitnienia nabędzie dopiero 10 lat po siewie.

Możesz dodać tę stronę do zakładek